Ο χορός της μοναχικής καρδιάς / Cannabis indica-patria graeca

 

του Ακύλλα Καραζήση


ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ - ΣΚΗΝΗ Α

Απολλώνεια, φαουστική ψυχή

Στο εξής θα αποκαλώ απολλώνεια την ψυχή του αρχαίου πολιτισμού, η οποία επέλεξε το μεμονωμένο αισθητό-παρόν σώμα ως ιδεατό τύπο του εκτεταμένου χώρου. Από τον Νίτσε και εξής αυτός ο χαρακτηρισμός είναι στον καθένα κατανοητός. Σε αυτή την απολλώνεια ψυχή αντιπαρατάσσω τη φαουστική ψυχή, που το πρωτογενές της σύμβολο είναι ο καθαρός απεριόριστος χώρος και το «σώμα» της είναι ο δυτικός πολιτισμός, αυτός που άνθησε με τη γέννηση της ρωμανικής τεχνοτροπίας κατά τον 10ο αιώνα στις βόρειες πεδιάδες μεταξύ του Έλβα και του Τάγου (Τάχο). Απολλώνειος είναι κιονόμορφος ανδριάντας του γυμνού ανθρώπου, φαουστική η τέχνη της φούγκας. Απολλώνεια είναι η μηχανική στατική, όπως και οι αισθητοί τύποι λατρείας των ολύμπιων θεών, οι πολιτικά απομονωμένες ελληνικές πόλεις, η μοίρα του Οιδίποδα και το σύμβολο του φαλλού. φαουστική είναι η δυναμική του Γαλιλαίου, η δογματική των καθολικών και των προτεσταντών, οι μεγάλες δυναστείες της εποχής του μπαρόκ με την πολιτική του στενού κύκλου του ηγεμόνα, το πεπρωμένο του Λήρ και το ιδανικό της Παναγίας που αντιπροσωπεύει η Βεατρίκη του Δάντη, μέχρι το τέλος του δεύτερου Φάουστ. Απολλώνεια είναι η ζωγραφική που δίνει στις μεμονωμένες μορφές περιγράμματα, φαουστική εκείνη που με φως και σκιά δημιουργεί χώρους: έτσι διακρίνεται η νωπογραφία του Πολυγνώτου από την ελαιογραφία του Ρέμπραντ. Απολλώνεια είναι η ύπαρξη του Έλληνα, ο οποίος αποκαλεί το εγώ του σώμα  και δεν διαθέτει την ιδέα μιας εσωτερικής εξέλιξης και κατά συνέπεια ούτε μια πραγματική εσωτερική ή εξωτερική ιστορία· φαουστική είναι μια ύπαρξη που διάγεται με βαθύτατη συνειδητότητα και κοιτάζει τον εαυτό της, μια αποφασιστικά προσωπική καλλιέργεια των απομνημονευμάτων, των αυτοστοχασμών, της αναδρομής και της προοπτικής καθώς και της ηθικής συνείδησης.


Oswald Spengler, Η παρακμή της Δύσης, μετ. Λευτέρης Αναγνώστου , Εκδόσεις Τυπωθήτω


 

Την ώρα που το Toyota διασχίζει τις κορδέλες του ορεινού όγκου των Άλπεων, ο ήρωας μας αγνοεί ότι: θα λείψει πάρα πολλά χρόνια, δεν θα παντρευτεί στα ξένα, θα περάσει αμέτρητα βράδια στο Stammtisch μιας ταβέρνας με φόντο γύψινους κίονες και πλαστικά σταφύλια. Υποπτεύεται μόνο ότι θα πίνει και θα χορεύει μέχρι το πρωί και θα ξυπνάει το μεσημέρι.

Ο χορός της μοναχικής καρδιάς / Cannabis indica-patria graeca
του Ακύλλα Καραζήση