ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΚΔΤΤΠΠΣ
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28

Πέρσες

 

του Αισχύλου


Καλοκαιρινή Περιοδεία

Οι "Πέρσες" του Dimiter Gotscheff

Ο Dimiter Gotscheff, ήδη γνωστός στο ελληνικό κοινό από τον «Φιλοκτήτη» του Heiner Müller που φιλοξενήθηκε στην Πάτρα το 2006 αλλά και από τον πιο πρόσφατο «Ιβάνωφ» του Τσέχωφ που  παρουσιάστηκε από τη Volksbühne το  2007, σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Επέλεξε το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα, τη μοναδική τραγωδία που δεν πραγματεύεται ένα  μυθικό επεισόδιο, αλλά ένα ιστορικό γεγονός. Πρόσφατο  είναι το περίφημο ανέβασμά  του των Περσών στο Deutsches Theater του Βερολίνου, μια λιτή, «δωρική» παράσταση που  επιλέχθηκε ως η παράσταση της χρονιάς στο γερμανόφωνο θέατρο για το 2006.
«Οι Πέρσες»  του Βερολίνου δεν επιχείρησαν «εύκολες» αναγωγές στο σήμερα . Με αφαιρετικό τρόπο, διαφύλαξαν την απόσταση που μας χωρίζει από την αρχαία τραγωδία, διατηρώντας την αίσθηση του μακρινού και του ανοίκειου και ανοίγοντας παράλληλα ένα νέο ιστορικό χώρο. Ξεχώρισαν, γιατί διατύπωσαν ένα καίριο σχόλιο πάνω στην ιστορία του πολέμου και του πολιτισμού, πάνω στους μηχανισμούς της πολιτικής και στην άσκηση της εξουσίας. Όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν την παράσταση, παρακολούθησαν ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στις συλλογικές εμπειρίες που αποτυπώνει η τραγωδία του Αισχύλου.
Η επαφή του Γκότσεφ με την αρχαία τραγωδία  έγινε μέσα από  το πρίσμα, του Χάινερ Μύλλερ.  Χρησιμοποιώντας στο Βερολίνο την εξαιρετική μετάφραση- εκδοχή του Μύλλερ, ο Γκότσεφ άνοιξε ένα «διάλογο» με το αρχαίο δράμα, που συνεχίζεται στην Επίδαυρο . Η πρόσκληση του Εθνικού Θεάτρου τού δίνει το ερέθισμα και την πρόκληση  να επιστρέψει στο συγκεκριμένο έργο, όχι για να επαναλάβει, αλλά για να εμβαθύνει, να ανατρέψει, να συνεχίσει -με την επιμονή που τον διακρίνει- την αναζήτηση του.
Σημείο εκκίνησης και πηγή έμπνευσης αυτής της νέας  προσέγγισης είναι ο ίδιος ο χώρος της Επιδαύρου κι ακόμα οι συνεργάτες του, οι Έλληνες ηθοποιοί που αντίθετα με την εκδοχή του Βερολίνου εδώ απαρτίζουν έναν μεγάλο, πολυδύναμο θίασο. Εξάλλου ο Γκότσεφ αρνείται το ρόλο του θεωρητικού σκηνοθέτη που έχει στις αποσκευές του έτοιμα σχέδια. Ο ίδιος παραδέχεται την «εξάρτησή» του από τους ηθοποιούς του, συνοδοιπόρους του σε αυτή την περιπέτεια.  
Ο Γκότσεφ αναφέρει συχνά μια ιστορία: Κάποτε ο Χάινερ  Μύλλερ τού έδωσε ένα ποίημα και τού ζήτησε να το διαβάσει. Στο ποίημα αυτό στο τέλος υπάρχει ο στίχος:  «Και η αλήθεια σιγανή και αβάσταχτη.» Ο Γκότσεφ σχολιάζει συχνά  πως αυτό το σχόλιο για την αλήθεια, αυτός ο στίχος θα έπρεπε να είναι ένας στόχος για το θέατρο. Ένα από τα ζητούμενα του σε αυτή την παράσταση είναι να ακουστεί αυτή η αλήθεια.. Σιγανή και αβάσταχτη. Να ακουστεί η σιωπή.
                                                                                                            Έλενα Καρακούλη


 

Νεκρός, όχι πολύ ευτυχισμένος

Πέρσες
του Αισχύλου