ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Οικονομική κρίση, με κεφαλαία γράμματα. Νέες λέξεις έχουν εισβάλει στην καθημερινότητά μας. Αναλύσεις, προβλέψεις, προειδοποιήσεις για τους κινδύνους και κινδυνολογίες.  Κι ακόμα: λήψεις μέτρων, περικοπές, μείωση των τιμών, προσφορές παντού: Στις αγορές, στα πακέτα διακοπών, στα εισιτήρια. Είναι το απόλυτο θέμα των τελευταίων μηνών. Ο ήχος του είναι εκκωφαντικός και με τον όρο κρίση, αναφερόμαστε βέβαια πρωτίστως στην οικονομική κρίση.
Για την άλλη κρίση, αυτό το «δεν πάει άλλο» που  υπέβοσκε τα προηγούμενα χρόνια, για τις αδιέξοδες νοοτροπίες, για τον εφησυχασμό, για την παραίτηση  οι αναλυτές δεν παίρνουν θέση. Όλα αυτά  θεωρούνται ήδη ειπωμένα και αυτομάτως περνούν σε δεύτερη μοίρα. Εξάλλου, δεν είχαν ποτέ τόσο επείγοντα χαρακτήρα. Κι όμως όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για  αλληλένδετα φαινόμενα.
Απέναντι στα δυσοίωνα και στα αβέβαια των ημερών που διανύουμε, τίθεται τώρα πιο επιτακτικό από ποτέ το ερώτημα: «Τι είναι σημαντικό;» Μια ανάγκη επαναπροσδιορισμού. Αγωνία  απέναντι στο ουσιώδες, στο αναγκαίο: Τί θέλουμε πάση θυσία να διατηρήσουμε, τι μας είναι πολύτιμο, τι θα μπορούσαμε να αφήσουμε, από τι ήρθε η στιγμή να απαλλαγούμε. Σε τι προσβλέπουμε. Γιατί συνεχίζουμε;
Στην παράσταση του «Ορέστη» του Ευριπίδη, που ανεβαίνει στην Επίδαυρο σε λίγες μέρες, ο χορός παρουσιάζεται ως μια ομάδα νέων παιδιών. Εκδρομείς  που επισκέπτονται το αρχαίο θέατρο. Στα σακίδια τους έχουν ενθουσιασμό. Μπαίνουν σε ένα χώρο όπου θα συναντηθούν με αυτό που απουσιάζει από την καθημερινότητά τους, με το μύθο. Όσο και αν είναι διαβασμένοι, προετοιμασμένοι,  αυτό που θα βιώσουν τους ξεπερνά. Σε μια κρίσιμη, μεταφυσική συνάντηση θα έρθουν αντιμέτωποι με όσα φαντάζονται και όσα φοβούνται. Θα δουν την ιστορία να επαναλαμβάνεται μπροστά τα μάτια τους,  την εξουσία να παίζει τα παιχνίδια της, τις διαφορετικές γενιές να λύνουν τις διαφορές τους, τους από μηχανής θεούς να διευθετούν τις διαφορές των ανθρώπων. Θα δουν τις αξίες να συγκρούονται, να καταλύονται. Θα δουν τη σκληρή όψη των πραγμάτων. Το τέλος της παράστασης σηματοδοτεί την έξοδό των παιδιών αυτών και την επιστροφή τους στην πραγματικότητα. Εκεί, όπως ξέρουμε, καραδοκούν άλλοι «δαίμονες». Το ερώτημα που τίθεται και παραμένει ανοιχτό και επείγον είναι: Και μετά τι; Και μετά πως; Πως θα διαχειριστούν αυτό που τους αποκαλύφθηκε; Ποιά μορφή θα πάρει η ευθύνη τους απέναντι στο μέλλον;
 Το πως είναι αμείλικτο. Το θέατρο- όπως και  η τέχνη γενικότερα- δεν προτείνει λύσεις εξόδου από τα αδιέξοδα. Θέτει ωστόσο αμείλικτα τα ερωτήματα.
Μετά το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών, με την επιστροφή των εκδρομέων στη δική τους πραγματικότητα, όλοι αργά ή γρήγορα θα κληθούν να απαντήσουν. Αλλά κυρίως να αναρωτηθούν.

 Έλενα Καρακούλη, δραματολόγος