Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1564-1616) είναι Άγγλος ποιητής,  θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός.  Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς παγκοσμίως. Συχνά αποκαλείται εθνικός ποιητής της Αγγλίας. Αν και οι  πληροφορίες που γνωρίζουμε για την προσωπική του ζωή  είναι συγκεχυμένες, για τα έργα του και τις παραστάσεις τους υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία. Πολυγραφότατος, επιδόθηκε σε κωμωδίες, τραγωδίες και σονέτα με την ίδια δεξιοτεχνία. Στις τραγωδίες του  παρουσιάζει σφετεριστές, δολοπλόκους και εξουσιομανείς χαρακτήρες, που διαπράττουν φρικτά εγκλήματα επηρεασμένοι από τη δίψα για εξουσία και τις δεισιδαιμονίες της εποχής. Στις κωμωδίες του οι ήρωές του οδηγούνται στο ευτυχές τέλος μέσα από  παιχνίδια παρεξηγήσεων, λανθασμένες ταυτότητες, έρωτες, ευτράπελα και ανατροπές. Γνώρισε την αποδοχή και την επιτυχία τόσο από το θεατρόφιλο κοινό όσο και από τους συναδέλφους του –αν και δεν έλειπαν οι πολέμιοί του– και τελούσε υπό την εύνοια της Ελισάβετ Α’ και έπειτα του βασιλιά Ιάκωβου Α’.

Το επίγραμμα στον τάφο του είναι μία κατάρα:

Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου,
Από το να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ.
Ευλογημένος ας είναι όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες,
Και καταραμένος ας είναι όποιος μετακινήσει τα κόκαλά μου.

 

Έχει γράψει 38 θεατρικά έργα, 154 σονέτα, δύο μεγάλα αφηγηματικά ποιήματα και πολλά άλλα ποιήματα.

Ενδεικτική εργογραφία:
Ριχάρδος ο Γ’, Έμπορος της Βενετία, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Αγάπης αγώνας άγονις, Το ημέρωμα της στρίγγλας, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Άμλετ, Δωδέκατη νύχτα, Οθέλλος, Μακμπέθ, Βασιλιάς Ληρ, Τρικυμία.

 

Αν είχε η ίδια η Φύση μόνο όσα της χρειαζόντουσαν,
Τότε η ζωή του ανθρώπου θα ήταν σαν του κτήνους. (Βασιλιάς Ληρ)

Δώσε στον πόνο λόγια, θλίψη που δε μιλάει ψιθυρίζει στην καρδιά και της λέει να σπάσει. (Μακμπέθ)

-Καλή σου νύχτα, χίλιες φορές καλή σου νύχτα.
-Χίλιες φορές κακή χωρίς το φως σου.
-Καληνύχτα καληνύχτα! Τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει. (Ρωμαίος και Ιουλιέττα)

Κι ίσως ο έρωτας που τώρα μπουμπουκιάζει, αν ωριμάσει με του θέρους την ανάσα, όταν βρεθούμε να ‘ναι όμορφο λουλούδι. (Ρωμαίος και Ιουλιέττα)

Ανάτειλε, ωραίε ήλιε, να σκοτώσεις τη φθονερή σελήνη. Δες την που χλομιάζει κι απ’ τον καημό της αρρωσταίνει, μαραζώνει, που είσαι ‘σύ πιο όμορφη, η συνοδός της. (Ρωμαίος και Ιουλιέττα)