Ο Ρακίνας (1639-1699) γεννήθηκε στο Λα Φερτέ-Μιλόν της Πικαρδίας, ιστορικής περιοχής της Βόρειας Γαλλίας. Μεσουράνησε κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και αποτέλεσε μια από τις εμβληματικότερες μορφές του γαλλικού κλασικισμού στο θέατρο και τα γράμματα. Μορφώθηκε δίπλα σε ελληνιστές λόγιους –αποστήθιζε Σοφοκλή και Ευριπίδη– και ιανσενιστές μοναχούς. Στα νεανικά του χρόνια μελετούσε Πασκάλ και σπούδασε Ρητορική και Θεολογία. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τις τραγωδίες Θηβαΐς (Le Thébaïde) και Αλέξανδρος (Alexandre le Grand), που ανέβηκαν από τον θίασο του Μολιέρου.

Έγραψε 11 τραγωδίες και μία κωμωδία που υπάκουαν στην αριστοτελική παράδοση περί ενότητας δράσης, τόπου και χρόνου. Έγραψε σε αλεξανδρινό στίχο ακολουθώντας την κλασικιστική επιταγή για ευγενική και υψηλή γλώσσα. Οι ήρωές του, δέσμιοι των παθών τους, οδηγούνται νομοτελειακά στην καταστροφή. Η δραματουργία του χαρακτηρίζεται από απλότητα στη δράση, αληθοφάνεια, ευπρέπεια και κομψότητα ύφους. Ο στόχος να υπηρετηθεί η τέρψη και η συγκίνηση του θεατή, υπερτερεί της τυφλής προσήλωσης στους αισθητικούς κανόνες. Από άποψη θεματολογίας οι τραγωδίες του χωρίζονται στις αρχαιόθεμες, εμπνευσμένες από έργα της ελληνορωμαϊκής γραμματείας, και τις βιβλικές, που αντλούν τα θέματά τους από τα κείμενα της Βίβλου. Με το έργο του υπήρξε συνδημιουργός και θεματοφύλακας του λογοτεχνικού μύθου της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ’ και της σχολής του κλασικισμού.

Το 1673 εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, γεγονός που τον έκανε πολύ δημοφιλή και του χάρισε την εύνοια της Αυλής, που επισφραγίστηκε με την απόκτηση τίτλου ευγενείας και τον διορισμό του, μαζί με τον ποιητή Μπουαλώ, ως ιστοριογράφου του Λουδοβίκου ΙΔ’.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Ανδρομάχη [Andromaque], Βρεταννικός [Britannicus], Βερενίκη [Bérénice], Ιφιγένεια [Iphigénie], Φαίδρα [Phèdre], Εσθήρ [Esther].

 

Παλεύοντας με σένα, με τον ίδιο μου τον εαυτό παιδεύομαι του κάκου: Φεύγω απ’ εκεί που είσαι. Σε βρίσκω εκεί που λείπεις. (Φαίδρα)