Ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ (1849–1912) ήταν δραματουργός, συγγραφέας, ζωγράφος και φωτογράφος. Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη από πατέρα αριστοκρατικής καταγωγής και μητέρα από την εργατική τάξη, την οποία έχασε σε ηλικία 13 ετών. Το 1867 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, αλλά τις εγκατέλειψε λίγο αργότερα για να δοκιμαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, μεταξύ άλλων και αυτό του ηθοποιού. Το 1870 παίχτηκαν στο Βασιλικό Θέατρο τα πρώτα θεατρικά έργα του. Οι ιδέες και το έργο του Κίρκεγκορ, του Ρουσσώ, του Σαίξπηρ και του Γκαίτε διαμόρφωσαν το πνευματικό και αισθητικό σύμπαν του Στρίντμπεργκ και ο ίδιος μοιράστηκε τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις με τον Νίτσε. Σε ιδεολογικό επίπεδο ασπάστηκε και υπηρέτησε το σοσιαλισμό, ενώ η πολυκύμαντη και ταραχώδης προσωπική ζωή του και η σχέση του με τις γυναίκες δημιούργησαν την εικόνα του μισογύνη. Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια και περισσότερα από 70 θεατρικά έργα, μέσα από τα οποία υπηρέτησε το νατουραλισμό και τον εξπρεσιονισμό,

Σημαντικός σταθμός στη θεατρική καριέρα του υπήρξε η ίδρυση του Intima Teatern το 1907 στη Στοκχόλμη μαζί με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Άουγκουστ Φαλκ. Στο νέο αυτό θέατρο, αντίθετα με το πνεύμα της εποχής, πρωταγωνιστής ήταν το σύνολο και όχι η μονάδα. Όλοι και όλα (σκηνικά, κοστούμια, φωτισμοί, μουσική) υπηρετούσαν το όραμα του συγγραφέα. Η έντονα υποκειμενική δραματουργία του Στρίντμπεργκ αναμόρφωσε το σύγχρονο ευρωπαϊκό θέατρο του 20ού αιώνα και η κληρονομιά του επηρέασε συγγραφείς όπως οι Ευγένιος Ο’ Νηλ, Ιονέσκο, Μπέκετ, Πίντερ, Τενεσί Ουίλιαμς, κ.ά.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Ο Πατέρας [Fadren], Δεσποινίς Τζούλια [Fröken Julie], Δανειστές [Fordringsägare], Προς Δαμασκόν [Till Damaskus], Ονειρόδραμα [Ett drömspel], Η σονάτα των φαντασμάτων [Spöksonaten], Ο πελεκάνος [Pelikanen].

 

Ο έρωτας είναι για μας σαν παιχνίδι – που μας ξεκουράζει, όταν έχουμε λίγο καιρό ελεύθερο. Και δεν ασχολούμεθα μ’ αυτό όλη τη μέρα κι όλη τη νύχτα, όπως κάνετε εσείς. Πρέπει να είστε άρρωστη ! Σίγουρα είστε άρρωστη. (Δεσποινίς Τζούλια)

 

Θέλω το παιδί μου δικό μου, μόνο δικό μου. Θέλω να το εξουσιάζω εγώ – εγώ και κανένας άλλος! Για τι άλλο γίνεται λοιπόν αυτός ο θανάσιμος τούτος αγώνας, αν όχι για εξουσία και δύναμη; (Ο Πατέρας)