Ο Άθολ Φούγκαρντ (1932- ...) είναι δραματουργός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός και ακαδημαϊκός δάσκαλος. Γεννήθηκε στο Καρού του Πορτ Ελίζαμπεθ της Νότιας Αφρικής. Η μητέρα του ήταν Αφρικάανερ (Λευκή, ολλανδικής καταγωγής, που ανήκε στην κυρίαρχη οικονομική, πολιτική, πολιτισμική και θρησκευτική τάξη) και ο πατέρας του Ιρλανδός. Ξεκίνησε σπουδές φιλοσοφίας και κοινωνικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν, αλλά τις εγκατέλειψε για να ταξιδέψει. Επέστρεψε το 1954 και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος, αλλά πολύ γρήγορα αφιερώθηκε στη θεατρική συγγραφή. Το 1958 μαζί με την ηθοποιό και πρώτη του σύζυγο, Σίλα Μέιρινγκ, μετακόμισαν στο Γιοχάνεσμπουργκ. Εκεί συστάθηκε ο πρώτος τους θίασος, οι Serpent Players, με μαύρους ερασιτέχνες ηθοποιούς. Στο Γιοχάνεσμπουργκ ο Φούγκαρντ συνειδητοποίησε για πρώτη φορά τις αδικίες της πολιτικής του απαρτχάιντ και προσπάθησε μέσα από τις δράσεις των θεατρικών ομάδων του να δώσει φωνή στους αδικημένους.

Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Φούγκαρντ ταξίδεψε σε Ευρώπη και Αμερική ανεβάζοντας τα έργα του στις πιο σημαντικές θεατρικές σκηνές. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 η κριτική τον ανακήρυξε ως τον σημαντικότερο εν ζωή αγγλόφωνο συγγραφέα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν οι βραβεύσεις και οι τιμητικές διακρίσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η δραματουργία του Φούγκαρντ χωρίζεται σε δύο περιόδους, στα έργα που έγραψε μαζί με τους ηθοποιούς και συνεργάτες του, και σ’ αυτά που έγραψε μόνος του. Στα πρώτα έργα η δραματουργία προσανατολιζόταν κυρίως στην καταγραφή των συνεπειών του απαρτχάιντ και στη στηλίτευση της καθημερινής κτηνωδίας της κυρίαρχης λευκής τάξης. Σε εκείνα της δεύτερης περιόδου, η θεματολογία μετατοπίστηκε σε περισσότερο αυτοβιογραφικά θέματα. Για τον Φούγκαρντ η τέχνη μπορεί να διαδραματίσει ένα διδακτικό ρόλο και αυτόν το ρόλο προσπάθησε να υπηρετήσει μέσα από το πολυσχιδές έργο του. Το 2010 εγκαινιάστηκε η λειτουργία του Θεάτρου Φούγκαρντ σε μια γειτονιά του Κέιπ Τάουν, που την εποχή του απαρτχάιντ κατοικούνταν αποκλειστικά από μαύρους.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Καμία μεγάλη Παρασκευή, Νονγκόγκο, Δεσμός αίματος, Ο Σίζουε Μπάνζι είναι νεκρός,  Το νησί, Ο δρόμος για τη Μέκκα.

 

Εγώ μιλούσα για απλή ευγνωμοσύνη, δεσποινίς Μπάρλοου. Η ικανοποίηση είναι μια πολύ πιο πολύπλοκη κατάσταση. Μια που μπορεί ευκολότερα να διαταραχθεί. Η ευγνωμοσύνη, όμως; Ναι, έχουν και οι μαύροι μας λόγους να είναι ευγνώμονες!Ρωτήστε τους! (Ο δρόμος για τη Μέκκα)