Ο Άριελ Ντόρφμαν (1942-...) είναι Αργεντινο-Χιλιανο-Αμερικανός δραματουργός, αρθρογράφος, δημοσιογράφος, ακαδημαϊκός και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, έζησε την παιδική του ηλικία στη Νέα Υόρκη και τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια στη Χιλή. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο, όπου ξεκίνησε την ακαδημαϊκή καριέρα του. Το 1968 εξέδωσε τη διατριβή του για το θέατρο του Χάρολντ Πίντερ και συνδέθηκε μαζί του με μακροχρόνια φιλία.

Το διάστημα 1970-1973, διετέλεσε σύμβουλος στην κυβέρνηση Αλιέντε, αλλά με το πραξικόπημα Πινοσέτ και την αλλαγή πολιτεύματος εξορίστηκε από τη Χιλή, όπου επέστρεψε το 1990 με την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έκτοτε μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Σαντιάγο και ΗΠΑ.

Το συγγραφικό έργο του περιλαμβάνει νουβέλες, μυθιστορήματα, κινηματογραφικά σενάρια, ποίηση και έργα για την όπερα και το θέατρο. Συγχρόνως, αρθρογραφεί τακτικά στις εφημερίδες The New York Times, The Washington Post, The Los Angeles Times, The Guardian, Le Monde και  L’Unità. Η καθιέρωση στην παγκόσμια θεατρική σκηνή ήρθε με το έργο Ο θάνατος και η κόρη, που τιμήθηκε με βραβείο Όλιβερ. Μαζί με τα έργα Reader και Widows (που συνυπογράφει με τον αμερικανό συγγραφέα Τόνι Κούσνερ) αποτελούν την Τριλογία της αντίστασης, η οποία συγκαταλέγεται στα έργα που διαμορφώνουν τον κανόνα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Το έργο του είναι πολιτικό και πραγματεύεται θέματα που αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα, την εξορία, την εκτόπιση. Ταυτόχρονα, κάνει ιδιαίτερη μνεία στην αξία και τον ρόλο που διαδραματίζουν οι τέχνες στην κατανόηση του κόσμου καθώς και στη δύναμη που έχουν να εμπνέουν αγώνες για την αλλαγή του.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Ο θάνατος και η κόρη [la Muerte y la Doncella], Reader, Widows speak truth to power: Voices from beyond the dark, The other side, Purgatorio, Picasso’s closet.

 

Γιατί δεν είχα φωνάξει; Ήξερα πως όταν σου συνέβαινε κάτι τέτοιο, έπρεπε να φωνάξεις δυνατά, να ουρλιάξεις, για να σ’ ακούσουν οι περαστικοί, ν’ ακούσουν ποιος είσαι — να φωνάξεις το όνομά σου. Είμαι η Πωλίνα Σάλας, με συλλαμβάνουν! Αν δεν φωνάξεις εκείνη τη στιγμή, έχεις κιόλας χάσει το παιχνίδι. Και εγώ υπέκυψα πολύ εύκολα. Τους ακολούθησα αμέσως, χωρίς καθόλου να αντισταθώ. Όλη μου τη ζωή υπήρξα πάντα πολύ υπάκουη. (Ο θάνατος και η κόρη)