Ο Σάμουελ Μπέκετ (1906 – 1989) γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ασχολήθηκε με τη συγγραφή θεατρικών κειμένων, πεζογραφιών, δοκιμίων και ποίησης. Οι γλώσσες γραφής του ήταν τα αγγλικά και τα γαλλικά. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του 20^ού αιώνα και πατέρας του Θεάτρου του Παραλόγου. Τα έργα του είναι μινιμαλιστικά και χαρακτηρίζονται από λιτότητα και ελλειπτικό λόγο. Πραγματεύονται το παράλογο, το αδιέξοδο και τη ματαιότητα μέσα από αινιγματικές περιγραφές, μεταφυσικές καταστάσεις και ασαφή πλαίσια χώρου και χρόνου. Ο Μπέκετ πίστευε ότι η ζωή ναι μεν έχει νόημα αλλά ότι αυτό είναι αδύνατο να βρεθεί, και έτσι ο κόσμος είναι μοιραία γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιέξοδα και απελπισία. Η απαισιοδοξία του για το ανθρώπινο γένος ενισχύθηκε από το γεγονός ότι βίωσε δύο μεγάλους πολέμους. Ωστόσο, παρά τα αινιγματικά και παράδοξα που περιγράφει ο Μπέκετ, πάντα χρησιμοποιεί χιούμορ στα έργα του με έναν πολύ προσωπικό και ιδιαίτερο τρόπο. Το 1969 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο ίδιος όμως αντί να το παραλάβει, διέθεσε το χρηματικό έπαθλο σε νέους καλλιτέχνες. Απεβίωσε το 1989, λίγους μήνες μετά τον θάνατο της γυναίκας του.

 

Eνδεικτική εργογραφία:
Περιμένοντας τον Γκοντό, Ευτυχισμένες μέρες, Τέλος του παιχνιδιού, Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ, Ανάσα.

 

Τίποτα δεν συμβαίνει, κανένας δεν έρχεται, κανένας δεν πηγαίνει, είναι τρομερό. (Περιμένοντας τον Γκοντό)

Απλώς να ξέρω θεωρητικά ότι εσύ με ακούς έστω κι αν στην πραγματικότητα δεν το κάνεις. (Ευτυχισμένες μέρες)