Ο δύο φορές τιμημένος με βραβείο Πούλιτζερ Αμερικανός Τόμας Λάνιερ Ουίλιαμς (1911-1983), Τενεσί για τους συμφοιτητές του, που λόγω προφοράς τού κόλλησαν το παρατσούκλι που έμελλε να τον κάνει παγκοσμίως γνωστό, ξεκίνησε τη συγγραφή ως μια δημιουργική διέξοδο από τον ντροπαλό και κλειστό χαρακτήρα του. Στα έργα του ασχολήθηκε με τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, τις ψυχώσεις, τους εφιάλτες, τις φοβίες, τη λύτρωση. Έμπνευσή του αποτέλεσαν τα παιδικά του βιώματα, αλλά το γεγονός που τον στιγμάτισε, στάθηκε η λοβοτομή που υπέστη η αδερφή του Ρόουζ σε νεαρή ηλικία. Ο ίδιος έπασχε από κατάθλιψη, που σε συνδυασμό με το αλκοόλ και τα ψυχοφάρμακα, τον οδήγησε αρκετές φορές σε ψυχιατρικές κλινικές. Με αφορμή τις εμπειρίες αυτές, έγραφε για χαρακτήρες παγιδευμένους, καταδικασμένους από τη ζωή και ανήμπορους να σωθούν. Στα έργα του παρουσιάζει παρανοϊκές καταστάσεις, ενώ οι χαρακτήρες που τις βιώνουν πασχίζουν να βρουν το νόημα απέναντι στη ματαιότητα της ζωής. Η συγγραφή στάθηκε η μεγάλη του διέξοδος και αποτελούσε λύτρωση για τον ίδιο. Μάλιστα, το έργο του με τίτλο Καμίνο Ρεάλ φημολογείται ότι το έγραψε εν μια νυκτί. Διέθετε μεγάλη φαντασία και ευρηματικότητα και χρησιμοποιούσε στα έργα του ρεαλιστικά και εξπρεσιονιστικά στοιχεία. Βρέθηκε νεκρός σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη με σφηνωμένο στον λαιμό του ένα φελλό.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Ο γυάλινος κόσμος, Λεωφορείον ο πόθος, Τριαντάφυλλο στο στήθος, Καμίνο Ρεάλ, Λυσσασμένη γάτα, Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, Γλυκό πουλί της νιότης, Η νύχτα της Ιγκουάνα.

 

Η ελάχιστη αλήθεια που απομένει στον κόσμο, υπάρχει στους ανθρώπους που βίωσαν τον πόνο. (Λεωφορείον ο πόθος)

 

Η αιωνιότητα δεν αντέχει την πραγματικότητα για πολύ. (Καμίνο Ρεάλ)

 

Δεν πήγα στο φεγγάρι, πήγα πολύ πιο μακριά γιατί ανάμεσα σε δυο τόπους η μεγαλύτερη απόσταση είναι ο χρόνος. (Γυάλινος κόσμος)