…ἤκουσα ὡσὰν ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν κοιλάδα πολλῶν λύκων ὠρυγμόν.
Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κόμητος ἔλαμψαν καὶ εἶπεν.
- Ἀκοῦτέ τα, τὰ τέκνα τῆς νυκτός. Ποίαν μουσικὴν ἀποτελοῦν!

Το 1903 δημοσιεύεται στις επιφυλλίδες της εφημερίδας Το Νέον Άστυ «τὸ περιεργότερον μυθιστόρημα ποὺ ἐδημοσιεύθη εἰς ἑλληνικὴν ἐφημερίδα…» με τίτλο Ο Πύργος του Δράκουλα, όπως το μετέφρασε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Η ιστορία της προσωποποίησης του απόλυτου κακού ξετυλίγεται μέσα από το γλωσσικό παπαδιαμαντικό σύμπαν, δημιουργώντας έναν κόσμο που ρέει ανάμεσα στην ωμότητα και την ποίηση. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας μαζί με μια ομάδα καλλιτέχνιδων και καλλιτεχνών συνθέτει την αφήγηση της ιστορίας του Δράκουλα, ως μια παρτιτούρα σωμάτων και φωνών, ηχογραφημένου και επί σκηνής λόγου, ανατολίτικης φόρμας και δυτικού γοτθικού στοιχείου, οπτικής και ακουστικής αίσθησης, εξερευνώντας την εμπειρία ενός σκηνικού «ανάμεσα».

Ημερολόγια, επιστολές, τηλεγραφήματα και άρθρα εφημερίδων συνθέτουν το χρονικό της κατάλυσης της λογικής από το τέλειο τέρας, τον Κόμη Δράκουλα, ο οποίος συμπυκνώνει στο παραβατικό σώμα και τη γοητεία του, τις αναρίθμητες αγωνίες και τους φόβους της κοινωνίας απέναντι σε οτιδήποτε μη πλαισιωμένο. Ο αρχετυπικός Ξένος εισβάλει στην μεγαλύτερη αποικιακή δύναμη της εποχής, τη Μ. Βρετανία, για να καταλύσει τα πάντα, αποδεικνύοντας τη σαθρότητα του αυστηρά δομημένου και άκαμπτου συστήματος σε σχέση με τη φυλή, το φύλο, την τάξη και την σεξουαλικότητα.

Στο τέλος της ιστορίας, το ξένο στοιχείο εκδιώκεται, ο Δράκουλας εξοντώνεται (;) και οι θηρευτές του, επιστρέφουν νικητές στις προηγούμενες ζωές τους. Τι θριαμβεύει όμως τελικά; Τι αποκαθίσταται; Το μοντέλο της ευρωπαϊκής λευκής καθαρότητας, όπου οι έμφυλοι ρόλοι είναι και πάλι τακτοποιημένοι και όλα είναι ήσυχα και άνισα στο όνομα της κανονικότητας, είναι εδώ. Έτοιμο να αφήσει πίσω του το δυσάρεστο συμβάν και να ξεχάσει οτιδήποτε έπραξε στο όνομα της ανθρωπότητας.