Ο Ρόμπιν είναι νέος δασοφύλακας. Η αγάπη του για το δάσος τον οδήγησε σε αυτή τη δουλειά και στην υπηρεσία του Επιτρόπου που εξουσιάζει τον τόπο. Ο Επίτροπος δεν αγαπάει τα δάση. Αγαπάει το κέρδος. Μέρος του σχεδίου του για «εκσυγχρονισμό» της περιοχής είναι να εξαφανίσει το δάσος για να φτιάξει δρόμους, εργοστάσια, ξενοδοχεία, ορυχεία, ζωολογικούς κήπους. Στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη μεγαλομανία του Επιτρόπου, ο Ρόμπιν κηρύσσεται παράνομος. Δεν είναι, όμως, μόνος. Στην καρδιά του δάσους ιδρύεται μια κοινότητα από ανθρώπους που το λέει η καρδιά τους και ο Ρόμπιν γίνεται Ρομπέν.

Σκηνοθετικό σημείωμα
«Από μικρό παιδί θυμάμαι την αίσθηση των πευκοβελόνων: παχύ στρώμα, απαλά τσιμπήματα και αψύ άρωμα. Όλα τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα από την οικεία μυρωδιά των πεύκων και της καταπράσινης εικόνας τους, κι από το συναίσθημα που τη συνοδεύει από κοντά, τον φόβο της πυρκαγιάς, της καταστροφής του πευκοδάσους. Αυτή τη διπλή ιδιότητα που έχει το ελληνικό δάσος, τη μοναδική του ομορφιά και τον φόβο που εμπνέει η ενδεχόμενη καταστροφή του, θέσαμε ως κεντρικό θέμα της προσέγγισής μας στον μύθο του Ρομπέν των δασών. Ο γνωστός, συμπαθής παράνομος δεν κλέβει πια από τους πλούσιους για να τα δώσει στους φτωχούς, αλλά έχει δημιουργήσει μια ζωντανή κοινότητα μέσα στην καρδιά του δάσους παρέα με τους συμπαθέστατους φίλους του. Εκεί ζουν, εκεί τρώνε, εκεί διασκεδάζουν, εκεί μαθαίνουν να αγαπούν το δάσος και να το ευχαριστούν για όσα τους προσφέρει. Γι’ αυτό και όταν ο μεγαλομανής ηγέτης της περιοχής προσπαθεί στον βωμό της προόδου να καταστρέψει το δάσος, η συντροφιά του Ρομπέν θέτει ως βασική της αποστολή την προστασία του σπιτιού της.

Δημήτρης Κουρούμπαλης-Φρόσω Κορρού

Η παράσταση Ρομπέν, η καρδιά του δάσους καλωσορίζει το κοινό της σ’ ένα γνώριμο ελληνικό δάσος, με τις μυρωδιές, τους ήχους του ακόμα και τους τετράποδους κατοίκους του. Στο μαγευτικό σκηνικό οι θεατές αντιλαμβάνονται το δάσος όχι ως ένα περιβαλλοντικό μουσειακό έκθεμα που πρέπει να προστατευτεί, αλλά ως έναν ζωντανό οργανισμό που προσφέρει και ζητά ανταπόδοση. Και ανακαλύπτουμε ότι η ζωή εκεί είναι ακόμα πιο όμορφη απ’ όσο θα περίμενε κανείς.»