ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ Δ’ | Διεπιστημονικοί Διακαλλιτεχνικοί Διάλογοι με κέντρο τη Γλώσσα του μήνα | Σχεδιασμός – Επιμέλεια: Νατάσα Τριανταφύλλη | Την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα – Έναρξη: 5 Οκτωβρίου

Με αφορμή τις θεματικές που προκύπτουν κάθε μήνα από τις παραστάσεις του καλλιτεχνικού προγράμματος – φιλοσοφία, φύση και κλιματική αλλαγή, άνθρωπος και εξουσία κ.ά.–  διακεκριμένοι εκπρόσωποι από τον χώρο των επιστημών συνομιλούν δημιουργικά, την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, με σημαντικούς/ές καλλιτέχνες/ιδες πάνω στη σκηνή. Πώς είναι να δίνεις μια διάλεξη χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της τέχνης; Πόση τέχνη κρύβει η γλώσσα της επιστήμης;

 

Προθάλαμος Δ' 6| Βία
Το Εθνικό Θέατρο, την Κυριακή 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, διοργανώνει στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, την έκτη –και τελευταία για τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο– δράση «Προθάλαμος Δ’ – Διεπιστημονικοί Διακαλλιτεχνικοί Διάλογοι», αντλώντας έμπνευση από τη θεματική του καλλιτεχνικού του προγράμματος για τον Μάρτιο, τη Βία. Σχεδιασμός – Επιμέλεια: Νατάσα Τριανταφύλλη.

Η διακεκριμένη γλωσσολόγος Αγγελική Αλβανούδη, καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συναντά επί σκηνής την καλλιτέχνιδα της ραπ μουσικής Αeon και την ηθοποιό Βίκυ Βολιώτη. Πώς συνομιλεί μια επιστημονική διάλεξη για τις όψεις της συμβολικής βίας που ασκείται μέσω της γλώσσας, νομιμοποιώντας την ανδρική κυριαρχία και τη γυναικεία υποτέλεια, με τη ραπ μουσική ως δυναμική παρέμβαση για τη θέση της γυναίκας σήμερα, αλλά και με αποσπάσματα θεατρικού λόγου που διανοίγουν αντίστοιχες θεματικές;

Η γλώσσα ως σημειωτικό σύστημα μεσολαβεί στην ερμηνεία της εμπειρίας και κατηγοριοποιεί τον κοινωνικό κόσμο με τρόπους που αναπαράγουν τις κοινωνικές ιεραρχίες και ανισότητες. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε συνδέονται με υπόρρητα κοινωνικά νοήματα γύρω από την ιδεολογία του άντρα ως νόρμας και της γυναίκας ως απόκλισης και υποδέεστερου άλλου. 

Ποια χαρακτηριστικά έχει η «γλώσσα του αποκλεισμού» των γυναικών από το σύμπαν της συμβολικής αναπαράστασης; Πώς η θηλυκή διαφορά γίνεται αόρατη και σημαδεύεται ως αρνητική κατηγορία μέσα από τη γενικευτική χρήση του αρσενικού γένους και τη σημασιακή υποβάθμιση των γυναικών; Ποιες μορφές παίρνει ο μισογυνισμός στην ψηφιακή επικοινωνία; Μπορούμε να αντισταθούμε στη συμβολική βία; 

«Θέλεις ή δε θέλεις;» –  Ένας εργαστηριακός κύκλος για την ερωτική επιθυμία.
Μετά την ολοκλήρωση του Προθαλάμου Δ’ 6, θα ακολουθήσει δράση της ομάδας Bloom με τίτλο «Θέλεις ή δε θέλεις;» –  Ένας εργαστηριακός κύκλος για την ερωτική επιθυμία. Οι εκπαιδεύτριες Βίλυ Χατζηγιάννη και Βιργινία Ξυθάλη προσκαλούν το κοινό να προσεγγίσει την πολύπλευρη φύση της επιθυμίας, αποδομώντας τις κυρίαρχες αφηγήσεις και αγκαλιάζοντας μια πιο συμπεριληπτική και πολυεπίπεδη κατανόηση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Μέσα από έναν συνδυασμό διαδραστικών συζητήσεων και δραστηριοτήτων, θα εξερευνήσουν τι είναι η ερωτική επιθυμία, από τι επηρεάζεται και πώς εκφράζεται. Περισσότερα για την ομάδα Bloom εδώ.

Δηλώσεις συμμετοχής στο Εργαστήριο αποκλειστικά για τους θεατές του «Προθαλάμου Δ’ 6», 30 λεπτά πριν την έναρξη της δράσης, στα ταμεία του Εθνικού Θεάτρου | Περιορισμένος αριθμός θέσεων (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)

 

Λίγα λόγια για τις προσκεκλημένες
Η Αγγελική Αλβανούδη είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνιογλωσσολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το ερευνητικό της έργο εστιάζει στη σχέση γλώσσας, φύλου και κοινωνικής δικαιοσύνης, στη γλωσσική επαφή στην ελληνική διασπορά της Αυστραλίας και σε ζητήματα γραμματικής στη γλωσσική διεπίδραση. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν την Κοινωνιογλωσσολογία, την Πραγματολογία και την Ανάλυση Συνομιλίας. Είναι συγγραφέας των βιβλίων Grammatical gender in interaction: Cultural and cognitive aspects (Brill, 2015) και Modern Greek in diaspora: An Australian perspective (Palgrave Pivot, 2019). Το έργο της έχει δημοσιευθεί σε έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Είναι Book Review Editor του επιστημονικού περιοδικού Sociolinguistic Studies. Έχει υπάρξει επί σειρά ετών επιστημονική συνεργάτρια στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μ. Τριανταφυλλίδη). Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στην Καθημερινή, ενώ συνεντεύξεις της έχουν φιλοξενηθεί σε διεθνή μέσα όπως το SBS και το BBC News World Service.

Η Aeon γεννήθηκε στην Κρήτη και ξεκίνησε τη μουσική της πορεία στα πέντε της χρόνια με το σύστημα Orff. Στα έξι άρχισε να παίζει βιολί, ενώ στα εννιά της ασχολήθηκε με την κρητική λύρα και τα παραδοσιακά κρουστά. Στα 13 της μαθήτευσε στη λύρα με συμπαθητικές χορδές δίπλα στον Ross Daly και την Κέλυ Θωμά. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια παραδοσιακής μουσικής, τουρκικού τραγουδιού και βουλγαρικής μουσικής. Σπούδασε για ενάμιση χρόνο παραδοσιακή βαλκανική μουσική και σολιστικό γκαντούλκα (βουλγαρική λύρα) στο Πλόβντιβ της Βουλγαρίας, ενώ αργότερα σπούδασε κρητική λύρα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ξεκίνησε να ραπάρει στα 15 της και το 2015 ανέβασε την πρώτη της κυκλοφορία. Από τότε έχει κυκλοφορήσει διάφορα project, όπως το AEON LP (2018), το 06 59 μαζί με τον Zero 25 52 (2019), το Furia (2021-2022), το Tulipe Noir (2023) και το Χύμα Rap Project (2024). Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε τον νέο της δίσκο, Χαιμαλίνα. Γράφει μουσική (beats) και τραγουδά.

Η Βίκυ Βολιώτη γεννήθηκε στη Βόννη Γερμανίας από Έλληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου και από το τμήμα Θεατρολογίας το Ελληνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους Ν. Μαστοράκη, Γ. Μιχαηλίδη, Μ. Κακογιάννη, Στ. Φασουλή, Γ. Λάνθιμο, Μ. Λυμπεροπούλου, Θ. Αθερίδη, Β. Μαυρομάτη, M. Langhoff, Σ. Ευαγγελάτο, Μ. Κάλμπαρη, Φ. Λύτρα, Θ. Μουμουλίδη, Τ. Κρεβάικα, Λ. Κιτσοπούλου, Π. Δεντάκη, Θ. Μοσχόπουλο, Σ. Κακάλα, Οδ. Παπασπηλιόπουλο, Έλ. Μαυρίδου, Αλ. Κοέν, Ν. Κοντούρη  κ.ά.  σε έργα του κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Οι τελευταίες της συνεργασίες είναι με το Εθνικό Θέατρο στην παράσταση  Kontakthof  της Pina Bausch  και  στο έργο Σε βλέπω σε δική της σκηνοθεσία στο θέατρο μικρό Παλλάς. Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Ευτυχείτε! σε κείμενα του F. X. Kroetz, Επικίνδυνες σχέσεις του Κρίστοφερ Χάμπτον, Ιζαμπέλ Ρεμπώ - Ο δικός μου Αρθούρος, της Ευσταθίας, τη σύνθεση κειμένων Kabarett Katakombe, Σε βλέπω της Meghan Kennedy. Έχει δουλέψει στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει βραβευτεί με το Κρατικό Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Με μια κραυγή της Β. Ηλιοπούλου και με το βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου στο London Greek Film Festival για την ταινία Το αίμα του Δ. Καραναστάση. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο θεσμό "Shooting Star" στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Συνεργάζεται με τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μεταφράσεις μυθιστορημάτων.

 

Προθάλαμος Δ' 5 | Κοινωνία
Ο Προθάλαμος Δ’ 5 |  υποδέχεται την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Κτηρίου Τσίλλερ, τον Στάθη Ν. Καλύβα, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σε μια διάλεξη για την έννοια της Αλλαγής, κοινωνικής και ατομικής, που συνομιλεί με την τέχνη της κινηματογραφικής αφήγησης, μέσα από το έργο του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Γιώργου Ζώη.

Πώς αφουγκραζόμαστε την αλλαγή που έρχεται; Και πώς διαχειριζόμαστε την αλλαγή που ήρθε; Λειτουργούμε πρωταρχικά με τους όρους του παρελθόντος ή του παρόντος; Πώς καταφέρνουμε να μπούμε στη λογική του μέλλοντος; Και πώς συνδέονται οι ατομικές στρατηγικές στο μικρο–επίπεδο με τη δυναμική της αλλαγής στο μακρο–επίπεδο;

Μέσα από την αφήγηση της ιστορίας ενός τοπόσημου, του παλαιού Αεροδρομίου του Ελληνικού — από τα χρόνια της λειτουργίας του έως σήμερα — οι κοινωνικές επιστήμες, με εργαλεία την παρατήρηση και την έρευνα, ερμηνεύουν το φαινόμενο της Αλλαγής, ενώ η τέχνη της εικόνας αποκαλύπτει την εμπειρία της μεταμόρφωσης και του χρόνου.

Μια συνομιλία παρατηρήσεων, προβληματισμών και ερωτημάτων, που προσεγγίζονται άλλοτε με την γλώσσα της επιστήμης, άλλοτε μέσα από τον κώδικα της τέχνης του κινηματογράφου.

Λίγα λόγια για τους προσκεκλημένους
Ο Στάθης N. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου κατέχει την έδρα Gladstone, την αρχαιότερη έδρα πολιτικής επιστήμης στην Βρετανία. Στην Οξφόρδη είναι επίσης εταίρος (fellow) του Κολλεγίου All Souls. Ως το 2018 ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale, στην έδρα Arnold Wolfers. Το βασικό του ερευνητικό αντικείμενο είναι οι εμφύλιοι πόλεμοι και η πολιτική βία εν γένει. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 50  ερευνητικά άρθρα και είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των παρακάτω βιβλίων: The Logic of Violence in Civil War (Cambridge University Press, 2006), Greece: What Everyone Should Know (Oxford University Press, 2015) κ.ά. Στα ελληνικά έχει δημοσιεύσει τα βιβλία Καταστροφές και Θρίαμβοι: οι 7 Κύκλοι της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας (Παπαδόπουλος 2015), Εμφύλια Πάθη: 23 Ερωτήσεις και Απαντήσεις για τον Εμφύλιο (με το Νίκο Μαραντζίδη, Μεταίχμιο 2015), Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας (με τη Νατάσα Τριανταφύλλη, Μεταίχμιο 2025) κ.ά. Τακτικός αρθρογράφος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ενώ άρθρα και παρεμβάσεις του έχουν δημοσιευθεί σε μεγάλα διεθνή Μέσα όπως New York Times, Financial Times, Foreign Affairs, κ.α. Το 2008 εξελέγη στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών και το 2020 στη Βρετανική Ακαδημία.

Ο Γιώργος Ζώης είναι κινηματογραφιστής. Οι ταινίες του έχουν επιλεγεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο, Ρότερνταμ,  Telluride) και έχει αναγνωριστεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις παγκοσμίως. Στην Ελλάδα έχει κερδίσει το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας για το Casus Belli, καλυτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη για το Interruption και καλυτερης σκηνοθεσιας /σεναριου/ ταινίας για το ΑΡΚΑΝΤΙΑ απο την Ελληνικη Ακαδημία Κινηματογράφου. Ταινιες του έχουν έχουν επιλεχθεί από την φημισμένη πλατφόρμα Criterion ενώ έχει τιμηθεί με δύο υποψηφιότητες απο την Ευρωπαικη Ακαδημία Κινηματογράφου.

Το ΑΡΚΑΝΤΙΑ, η δευτερη μεγάλου μήκους του, αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ελλάδας για τα Όσκαρ 2026.

 

Προθάλαμος Δ΄ 4 | Τελετουργία
Ο Προθάλαμος Δ’ 4 υποδέχτηκε στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Κτηρίου Τσίλλερ τον Γεράσιμο Μακρή, καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τη χορεύτρια και performer Ιωάννα Τουμπακάρη, οι οποίοι μας εισήγάγαν στην έννοια και την ανάγκη της τελετουργίας. Παρουσιάζοντας παραδείγματα τελετουργιών από τη Νέα Γουινέα και το Σουδάν διερεύνησαν πώς εδώ και χιλιάδες χρόνια, η τελετουργία γεφυρώνει τη διάσταση της καθημερινής ζωής με εκείνη του ιερού.

Παράλληλα, η Δρ. Μοριακής Ογκολογίας, βοκαλίστρια και καθηγήτρια φωνής, Αγγελική Τουμπανάκη, αυτοσχεδίασε με τη χρήση της τεχνικής looping και  συντόνισε αυθόρμητες φωνητικές συνθέσεις και συλλογικούς φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς σε διάδραση με το κοινό. Συμμετείχαν μέλη του Φωνητικού Κύκλου (Vocal Circles), καθώς και το πολυφωνικό σύνολο Polyphony Melissa του Δικτύου Μεταναστριών Melissa Network, στα οποία είναι μαέστρος.

Δομώντας τον χρόνο, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, η τελετουργία εκφράζει, αλλά και διαμορφώνει, κοσμοαντιλήψεις και κοινωνικά συστήματα. Παρά τις τεράστιες πολιτισμικές διάφορες που ιστορικά χαρακτηρίζουν την επιτέλεση των τελετουργιών, σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτές μοιράζονται δομικά στοιχεία και ακολουθούν κοινούς συμβολικούς μηχανισμούς που παραπέμπουν σε πανανθρώπινα χαρακτηριστικά. 

Αν και σήμερα οι τελετουργίες κατανοούνται στην επονομαζόμενη Δύση ως καθαρά συμβολικά δρώμενα, στη πλειονότητα τους -ιστορικά και γεωγραφικά- προσεγγίζονται από τους συμμετέχοντες με ιερό φόβο, σεβασμό και θαυμασμό, συχνά ως προσωρινά περάσματα από τον κόσμο των ζωντανών σε εκείνον των νεκρών προγόνων, των πνευμάτων και των θεών. 

Ιερείς, μάγοι, σαμάνοι, μύστες και πνευματικοί ηγέτες αποζητούν και ενορχηστρώνουν τελετουργικά τη λύτρωση, τον εξαγνισμό, τη συγχώρεση και την ευλογία μέσω επικλήσεων και θυσιών ώστε να εξασφαλίσουν στις κοινότητες τους αφθονία, υγεία, ευζωία και ελπίδα, γεμίζοντας το παρόν και το μέλλον με νόημα. Στο πλαίσιο αυτό η ζωή και ο θάνατος, η βία και η εκστατική χαρά, η πολιτική και η θρησκεία, η ηθική και η διονυσιακή απόλαυση διαπλέκονται με τρόπους που συχνά μας εκπλήσσουν.

 

Προθάλαμος Δ' 3 |Σώμα
Ο Προθάλαμος Δ’ 3 υποδέχτηκε, στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, τον διακεκριμένο επιστήμονα Δρ.  Γεώργιο Ντάγγα, Καθηγητή Ιατρικής και Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή Icahn και στο Mount Sinai Hospital της Νέας Υόρκης, και Διευθυντή Καινοτομίας στην Καρδιαγγειακή Ιατρική στο Mount Sinai Hospital σε μια ανεπανάληπτη… από καρδιάς σκηνική συνομιλία με τη διεθνώς καταξιωμένη σοπράνο Μυρτώ Παπαθανασίου. Στο πιάνο ο Δημήτρης Θεοχάρης.

Η επίδραση της ιατρικής επιστήμης στη ζωή μας. Η επιδραστικότητα της μουσικής στο συναίσθημά μας. Επιστήμη και τέχνη, αγωνιούν και ελπίζουν, με τρόπο διαφορετικό, αλλά έχοντας ένα στόχο κοινό: τον Άνθρωπο. Ο πρώτος χτύπος μιας καρδιάς. Ο τελευταίος χτύπος μιας καρδιάς. Κι ανάμεσα άλλοι πολλοί. Ρυθμικοί, άρρυθμοι, γρήγοροι, αργοί. Χτύποι χαράς και χτύποι πόνου.

Τι να συμβαίνει στην καρδιά της Alcina, της ηρωίδας της ομώνυμης όπερας του Handel, όταν τραγουδάει το διάσημο “Ah! mio cor!” (μτφρ. «Αχ! Καρδιά μου!»); Πόσο τα συναισθήματα είναι συνδεδεμένα με τη φυσιολογία και τη λειτουργία της καρδιάς;
 

“Nel cuor più non mi sento” (μτφρ. «Στην καρδιά δεν νιώθω πια») τραγουδάει η ηρωίδα  του Paisiello. Ποτέ αρχίζει να νοσεί μια καρδιά; Τι μέτρα πρόληψης μπορούμε να πάρουμε; Ποιες είναι οι πιο σύγχρονες καινοτόμες θεραπείες;

«H  καρδιά μου και η καρδιά σου ξέρουν…» λένε οι στίχοι του Metastasio, στην άρια “Per pietà , bell'idol mio” του Bellini. Πόσα ξέραμε εμείς για τη λειτουργία της καρδιάς εκατοντάδες χρόνια πριν; Τι γνωρίζουμε σήμερα; Τι θα θέλαμε να μάθουμε στο μέλλον;

Πόσο αίμα να ωθεί σε όλο το σώμα ο μυς της καρδιάς, όταν τραγουδά το “Lasciami! Lascia ch’io respiri” του Tosti σε στίχους του Gabriele D’Annunzio;

Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, μπορούν άραγε να θεραπεύσουν μια καρδιά;
Ένα ιατρικό λάθος, μπορεί να την  κάνει να σταματήσει να χτυπά;
Η αγωνία, ο φόβος, το μίσος, μπορούν να επιβαρύνουν μια καρδιά;
Πώς μπορεί η ιατρική επιστήμη να επέμβει και να τη σώσει;

Μια διάλεξη που, ξεκινώντας από μια ιστορική αναδρομή της ιατρικής επιστήμης από τα αρχαία χρόνια, μελετά τη φυσιολογία και τη λειτουργία της καρδιάς και παρουσιάζει τις πιο καινοτόμες σύγχρονες ιατρικές θεραπευτικές επεμβατικές πρακτικές. Σε έναν σκηνικό διάλογο με ηρωίδες της όπερας, που τραγουδώντας, μιλούν για την καρδιά που αγαπάει, για την καρδιά που αγωνιά, για την καρδιά που δεν νιώθει πια, για την καρδιά που απελπίζεται.
 

ακούστηκαν:
Ah mio cor! – Άρια από την όπερα Alcina του George Frideric Handel (1685–1759)

Nel cuore piu non mi sento – Άρια από την όπερα La Molinara, του Giovanni Paisiello (1740 – 1816)  

Per pieta, bell’ idol mio - Αria da camera, του Vincenzo Bellini (1801–1835) σε ποίηση Metastasio. 

Lasciami! Lascia ch’ io respire – Πρώτο τραγούδι του κύκλου Quattro canzoni d’ Amaranta (1907), του Francesco Paolo Tosti (1846–1916) σε ποίηση του Gabriele D’Annunzio (1863–1938)

 

Προθάλαμος Δ' 2 | Περιβάλλον 
Η Δρ. Φοίβη Κουντούρη, καθηγήτρια Περιβαλλοντικών Οικονομικών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδωσε μια διαφορετική, ολιστικής προσέγγισης διάλεξη για το περιβάλλον, ενώ παράλληλα ο εικαστικός Βασίλης Γεροδήμος μαζί με τον συνεργάτη σκηνογραφικών κατασκευών Φρέντυ Γκίζα, δημιούργησαν επί τόπου μια πρωτότυπη εικαστική εγκατάσταση, συμπαγή και εύθραυστη,  με δομικό υλικό το χαρτί.

Το εικαστικό περιβάλλον και η τέχνη εμπνέονται από την επιστήμη, και την πρωτοποριακή έρευνα και παρουσίαση βιώσιμων συστημάτων που συνδέουν τη φύση, την κοινωνία και την οικονομία. Ένας διαφορετικός στοχασμός που θέτει στο κέντρο την ανάγκη για συνεργασία και το διαδραστικό χτίσιμο στόχων, με σκοπό την αειφορία.

Πώς η επιστημονική γνώση και η βιωματική εμπειρία της τέχνης μπορούν να συνυπάρξουν, δημιουργώντας ένα ιδιότυπο σκηνικό περιβάλλον, όπου τίποτα δεν μπορεί να απομονωθεί; Πώς εκφράζεται ο κοινός τόπος των δύο πεδίων, επιστήμης και τέχνης,  στον οποίο στο κέντρο βρίσκεται ο άνθρωπος, οι επιπτώσεις της δράσης του και η ικανότητά του να βρίσκει λύσεις και να αναζητά μακροπρόθεσμους ορίζοντες;

 

Προθάλαμος Δ' 1 | Κοσμολογία
Ο Δρ. Σπύρος Βασιλάκος, κοσμολόγος, πρόεδρος του Δ.Σ. και διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και η ηθοποιός Ηλέκτρα Νικολούζου  σε αυτή την ιδιαίτερη συνάντησή τους στη σκηνή, επιχείρησαν να διευρύνουν τα όρια μεταξύ επιστήμης και τέχνης. Σε μια πρωτότυπη διάλεξη για την ιστορία του κόσμου, την ιστορία του ανθρώπου, η επιστημονική γλώσσα σε συνομιλία με τη θεατρική, δημιουργούν ένα διαφορετικό σκηνικό σύμπαν όπου τα κοσμολογικά ερωτήματα συναντούν τα ανθρώπινα, αναζητώντας μια γνωσιακή αλλά και αισθαντική κατανόηση του κόσμου μέσα στον οποίο υπάρχουμε.

Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος; Από πού ερχόμαστε;  Τι υπάρχει γύρω μας; Συνδέονται άραγε έννοιες όπως το συνεχώς διαστελλόμενο σύμπαν, ο χωροχρόνος, η βαρύτητα, η σκοτεινή ύλη, με τον τρόπο που ζούμε, τον τρόπο που αγαπάμε, τον τρόπο που σκεφτόμαστε; Πώς τα ανθρώπινα συναισθήματα, η φαντασία, ο ενθουσιασμός, αλλά και ο φόβος, μπορούν να συνομιλήσουν με τις επιστημονικές ανακαλύψεις, σε αυτή την πρώτη σκηνική συνύπαρξη ενός επιστήμονα και μιας καλλιτέχνη, που αναδεικνύει τις συγκρούσεις των δύο πεδίων, αλλά τονίζει  και τους κοινούς τόπους  έρευνας και αναζήτησης της αλήθειας;